O psychoterapii psychodynamicznej

Podstawowe założenia psychoterapii psychodynamicznej wywodzą się wprost z teorii psychoanalitycznej i określają sposób rozumienia natury człowieka, natury jego zaburzeń. W podejściu tym podkreśla się rolę nieświadomości i wczesnych doświadczeń życiowych w powstaniu obecnych trudności. Za podstawowy czynnik leczący uważa się "wgląd", czyli uświadomienie ukrytych motywów, pragnień oraz mechanizmów będących przyczyną problemów pacjenta. Psychoterapia psychodynamiczna stawia sobie za cel uzyskanie głębokich i trwałych zmian struktury osobowości. Dzięki terapii możliwe staje się podjecie na nowo przerwanego procesu dojrzewania i integracji osobowości, rozumienie siebie i tego, co leży u źródeł objawów. Spotkania terapeutyczne w konwencji psychodynamicznej odbywają się zazwyczaj raz, rzadziej dwa razy w tygodniu, trwają około 45-50 minut.

Literatura:

  1. Freud, Z. (1994). Poza zasadą przyjemności. Warszawa: PWN.
  2. Freud, Z. (1994). Wstęp do psychoanalizy. Warszawa: PWN.
  3. Kernberg, O. F., Selzer M. A., Koenigsberg, H. W., Carr, A., Appelbaum, A. (2007). Psychodynamiczna terapia pacjentów borderline. Gdańsk: Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne.
  4. Mander G. (2006). Psychodynamiczna terapia krótkoterminowa. Gdańsk: Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne.
  5. McWilliams, N. (1994). Psychoanalytic diagnosis: understanding personality structure in the clinical process. New York : Guilford Press.
  6. Segal, H. (2005). Wprowadzenie do teorii Melanie Klein. Gdańsk: Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne.
  7. Tyson, P., Tyson, R. L. (1990). Psychoanalytic theories of development. Yale University Press.